Uit: ”informatie over het gebruik van de woonomgeving in de wijk Sparrenburg, door de Gemeente Rosmalen”. April 1980

Voordat het gebied “Sparrenburg” tot woongebied werd verklaard, had het een agrarisch gebruik. De aanwezige houtwallen, zandpaden, boerderijen, greppels, lanen en bosjes zijn een gevolg van dat agrarisch gebruik. Het uitgangspunt was om die karakteristieke elementen zoveel mogelijk te handhaven bij de ontwikkeling van het nieuwe woongebied “Sparrenburg”.
Bij het agrarisch gebruik dienden bijvoorbeeld de houtwallen als scheiding tussen weilenden onderling of als scheiding tussen weilanden en wegen. De zandpaden en lanen vormden de ontsluiting van het gebied. Nu dienen de houtwallen als scheiding tussen de woongebieden. Bijvoorbeeld de houtwallen tussen Sluiskeshoeven en Vliertjeshoeven, tussen Buskeshoeven en Eikakkerhoeven en de houtwal, waarbinnen Heihoeven ligt.

Bovendien vormen de houtwallen, met name die waar paden doorheen lopen, een onderdeel van de langzaamverkeerroutes, die de woongebieden met elkaar verbinden.  Deze langzaamverkeerroutes zijn alleen toegankelijk voor de voetganger en de fietser. Zoals voor alle groenvoorzieningen geldt, moeten ook de houtwallen e.d. onderhouden worden. In dit geval betekent dat, zoals de boeren vroeger deden, eenmaal per 7 á 8 jaar de houtwallen zwaar teruggesnoeid worden om ze te verjongen. Het spreekt vanzelf dat deze houtwallen niet gebruikt mogen worden voor het storten van tuinafval e.d.

Omdat het “wonen” zich niet dient te beperken tot de woning alleen, dient ook de “straat” daarbij betrokken te worden. Daarom is als uitgangspunt gekozen:

“Als woongebied dient “Sparrenburg”vooral een verblijfskarakter te bezitten, met als prioriteit voor de voetganger”

Dit betekent, dat bij de inrichting van de woongebieden de nadruk ligt op het gebruik door de voetganger. Als volgorde van belangrijkheid geldt dan:
1. de voetganger, het spelend kind
2. de fietser
3. gemotoriseerd verkeer

Bij de vormgeving van de woonomgeving is dan ook van dit gegeven uitgegaan. Vandaar de aanleg van parkeervrije en autovrije straten. Vandaar ook de aanleg van smalle wegen (3,5 meter) daar, waar weinig auto’s komen. Het gevolg zou dan moeten zijn, dat door de smalle en bochtige wegen de auto’s langzaam rijden. Minder bestrating betekent ook: meer groen. Dit allen komt ten goede aan het verblijfskarakter. Om te voorkomen dat er dóórgaand verkeer door de wij Sparrenburg mogelijk zal zijn, worden de Oude Baan en Sparrenburgstraat gedeeltelijk voor autoverkeer afgesloten. Alleen het openbaar vervoer zal van deze wegen nog gebruik maken. Deze maatregelen zullen een versterking inhouden van het verblijfskarakter van de woongebieden zelf.

De ontsluiting voor de auto geschiedt dan ook via de weg die om Sparrenburg heen loopt (T.M. Kortenhorstlaan). Via deze weg en twee wegen die het plangebied insteken (gedeelte van de Oude Baan en de Kromakker) zijn de woongebieden voor de auto bereikbaar.
De plaats van het parkeren in de woongebieden wordt bepaald door de ruimte die het plan biedt en is in overleg met de toekomstige bewoners tijdens inspraak vastgesteld. De auto heeft een ondergeschikte rol gekregen in het geheel en doordat automobilisten hieraan niet gewend zijn, of dit niet weten, wordt er over het algemeen op de smalle wegen te hard gereden. Hierdoor komt de verkeersveiligheid in gevaar. Ook het feit dat niet overal de auto voor de deur geparkeerd kan worden levert bij een aantal mensen problemen op. In de meeste gevallen zijn deze problemen terug te leiden naar de uitgangspunten van het plan Sparrenburg, zoals die in het bovenstaande beschreven zijn.

Door middel van het plaatsen van veel verkeersborden is het mogelijk een juist gebruik van de woonomgeving te regelen. Men kan zich afvragen of iedereen zich hieraan zal houden, bovendien staat het onvriendelijk.
Hopelijk zal dit soort maatregelen niet nodig zijn, doordat iedereen spontaan zijn medewerking verleent aan een juist gebruik van de woonomgeving.

Hoofdafdeling Ruimtelijke Ontwikkeling Gemeente Rosmalen
April 1980.